Table of Contents

Griekse toestanden

De eurocrisis is een financiële, politieke crisis in Europa. De crisis begon in het najaar van 2009, toen Griekenland steeds hogere rente moest betalen op de obligatiemarkt. In het najaar van 2011 was het nog steeds niet gelukt de crisis op te lossen.

De simpelste verklaring van de eurocrisis is: De Griekse overheid geeft veel meer uit dan ze ontvangt.

De krachtigste verklaring is: Socialistische partijen kopen stemmen met overheidsvoorzieningen. De Griekse kiezer vindt dat prachtig, vooral omdat Noord-Europa de rekening betaalt.

De hardste verklaring is: Voor 100 Griekse grootouders zijn er maar 42 kleinkinderen. Het Griekse volk verdwijnt uit de geschiedenis. De eurocrisis bepaalt wie hun onbezorgde, kinderloze oude dag betaalt.

De eurocrisis gaat dus níet over het stabiliteitsfonds, euro-obligaties of herkapitalisatie van de banken, hoewel dit wel de lapmiddelen zijn waar politici en beleidsmakers over kwekken. Je kunt de eurocrisis niet oplossen met een financiële constructie, of met een politiek instrument.

De vraag is gewoon: Krijgen de Grieken een onbezorgde oude dag? En wie betaalt dat dan? Die 42 Griekse kleinkinderen? De Noord-Europese belastingbetaler? Of lukt het nog om Amerika en China mee te laten betalen?

Er is een reden waarom opiniemakers hier niet over praten. Soms is de werkelijkheid te hard om onder ogen te zien. Want Griekenland is slechts de kanarie in de kolenmijn.

Overal in Europa zijn de kiezers gewend om hun stem te verkopen aan de hoogst biedende partij. Dat vinden we allemaal normaal; noemen we zelfs ons democratische grondrecht. Het gevolg? Overal in Europa geeft de overheid te veel geld uit. Dit piramidespel noemen we ‘de verzorgingsstaat’. En onder Obama geven ook de Amerikanen gas in deze doodlopende straat.

Een piramidespel blijft in stand zolang er steeds meer deelnemers instappen. Maar in Europa dalen de geboortecijfers. Onze kinderarmoede noemen we eufemistisch ‘vergrijzing’. In Duitsland liggen de cijfers net zo dramatisch laag als in Griekenland, zodat het risico bestaat dat ook onze Oosterburen binnen één of twee decennia instabiel worden.

De Grieken zijn slechts de kanarie in de kolenmijn...